گاهی سرنوشت یک جامعه را نه در ساختمانهای بلند و تصمیمهای بزرگ، بلکه در سکوت دختری میتوان دید که کتابی را در دست گرفته و هنوز به آینده فکر میکند.
افغانستان سالهاست روزهای دشواری را تجربه میکند؛ روزهایی که زندگی میلیونها انسان را تغییر داده و بهویژه مسیر آموزش و زندگی اجتماعی زنان و دختران را با محدودیتهای جدی روبهرو کرده است. با این حال، داستان زنان افغانستان نباید تنها داستان محرومیت باشد. در میان تمام این دشواریها، هنوز میل به آموختن، ساختن و ادامه دادن زنده است.
آموزش برای یک دختر فقط یاد گرفتن چند درس و گرفتن یک مدرک نیست؛ آموزش به او امکان میدهد جهان را بهتر بشناسد، دربارهٔ زندگی خود تصمیم بگیرد و آیندهای را تصور کند که خودش در ساختنش نقش دارد. وقتی دختری از آموزش محروم میشود، تنها یک فرصت فردی از میان نمیرود، بلکه جامعه نیز بخشی از توانایی خود برای پیشرفت را از دست میدهد. شاید دختری که امروز فرصت درس خواندن ندارد، فردا میتوانست پزشکی باشد که جان انسانی را نجات دهد، معلمی باشد که نسل تازهای را آموزش دهد، یا نویسندهای باشد که بخشی از تاریخ جامعهاش را ثبت کند. به همین دلیل، مسئلهٔ آموزش زنان را نمیتوان تنها یک مسئلهٔ خانوادگی یا فردی دانست؛ این موضوع مستقیماً با آیندهٔ یک جامعه پیوند دارد.
با وجود محدودیتها، بسیاری از دختران تلاش کردهاند یادگیری را از راههای دیگری ادامه دهند. خانه، کتاب، صنفهای آنلاین و حتی یک تلفن همراه برای برخی از آنان به وسیلهای برای حفظ ارتباط با دانش تبدیل شده است. این تلاشها شاید جای مکتب و دانشگاه را بهطور کامل نگیرند، اما نشان میدهند که علاقه به دانستن همچنان زنده است.
با این حال، نباید از دختران خواست که به محدودیتها عادت کنند. آموزش غیررسمی هرگز نمیتواند تمام امکانات یک نظام آموزشی سالم را فراهم کند. هر جامعهای برای ساختن آینده به مکتب، دانشگاه، استاد، پژوهش و فضای امن برای اندیشیدن نیاز دارد و زنان نیز باید در تمام این عرصهها حضور داشته باشند. آیندهٔ افغانستان بدون حضور زنان، آیندهای ناقص خواهد بود.
زنان نباید تنها موضوع سخنرانیها، گزارشها و مقالهها باشند؛ آنان باید فرصت داشته باشند خودشان بنویسند، بیاموزند، پژوهش کنند، تصمیم بگیرند و در ساختن جامعه سهم بگیرند.
تاریخ افغانستان هنوز به پایان نرسیده است. صفحههای آینده همچنان سفیدند و این پرسش باقی مانده است که چه کسانی آن صفحهها را خواهند نوشت. اگر آیندهای روشن برای افغانستان میخواهیم، باید زنان را در نوشتن آن آینده شریک بدانیم؛ زیرا جامعهای که نیمی از صدای خود را خاموش کند، هرگز نمیتواند داستان کاملی از آیندهاش بنویسد.
دیدگاه وجود ندارد