از آیینهٔ تاکسی
مادر نگاهی به ساعت گوشیاش انداخت و گفت: «هفتونیم شد.» ابروهایش درهم بود، چشمهایش میان موترها میگشت و لب پایینیاش را میان دندانهایش گرفته بود. اولین موتر که ایستاد، سوار شدیم. حتی به رنگ و مدلش نگاه نکردیم؛ فقط میدانم که رنگ تاکسی را نداشت. راننده پسر جوانی بود که با کرتی و نیکتایی پشت فرمان جا گرفته بود و هرازگاهی از آیینه نگاهی به مادر میانداخت. بالاخره گفت: «جایی معلم هستید؟» ... ادامه مطلب
