روایت

بکس لباس وسط اطاق باز است، اما دستم به بستن آن نمی‌رود. لباس‌هایم هنوز پراکنده‌اند و چیزی که بیش از همه در میان آن‌ها سنگینی می‌کند، مدرکم است. همان تکه‌کاغذی که روزی برای داشتنش، برای لمس کردنش و برای به‌دست آوردنش سخت جنگیدم. حالا اینجاست؛ حالا که به‌دستش آورده‌ام، در دستانم حس سنگینی دارد، چون در سرزمینی که من قرار است برگردم، دانش دیگر معنی ندارد؛ آنجا صدای امید و آرزوها خاموش شده و زنان در رگبار فراموشی گرفتار شده‌اند. ... ادامه مطلب

امروز، هنگامی که قیچی به دست و مصروف برش تکه‌پارچه‌های گل‌گلی بودم، صدای موبایل‌ام توجهم را جلب کرد. نوشته بود: «دختران گل گندمین، اگر روایت و داستانی از این روزها دارید بفرستید، ما در گندمین نشر می‌کنیم.» گویی ذهنم مدت‌ها منتظر هم‌چون یک جرقه و فرصت بود تا آن‌چه را در درون خود پنهان کرده بودم، به واسطه‌ی واژه‌ها بیرون بریزد. همین شد که عنوان «میان قیچی و قلم» را انتخاب کردم؛ چون امروز قیچی را زمین گذاشتم و قلم را برداشتم تا از دل یک دختِ خیاط بنویسم! قصه‌ی دختری که روزهایش میان تار و سوزن، کتاب و کاغذ، کار، امید و آرزو می‌گذرد...! ... ادامه مطلب