روایت

صبح هنوز کامل روشن نشده بود. هوا میان تاریکی و روشنی گیر مانده بود که صدای زنگ گوشی، سکوت اتاق را شکست. با چشمان نیمه‌باز گوشی را برداشتم. صدایی از آن‌طرف خط گفت: «باید زودتر بیایی دفتر، امروز از چند خانم برای بخش خدمات صحی، مصاحبه گرفته می‌شود.» گوشی را که قطع کردم، چند لحظه همان‌طور نشستم. انگار چیزی درونم سنگین شده بود. خوب می‌دانستم امروز فقط یک روز کاری ساده نیست؛ روزی است که باز هم قرار است روایت تکراری درد را از نزدیک ببینم. ... ادامه مطلب

من و آیدا رفتیم و سوار موتر شدیم. من پهلوی زنی نشستم که در بغلش دو طفل دارای معلولیت ذهنی داشت و آیدا پیش پنجره نشست. موترحرکت کرد. آیدا شیشهٔ پنجره را باز کرد و لابه‌لای موها وگونه‌هایش را به نوازش باد سپرد. من ماندم و زنی که ذهنیت و اندیشهٔ طالبانی داشت. هر دقیقه نیشِ زبانی می‌زد. می‌گفت: «دختر نباید از خانه بدون محرم بیرون شود.» گاهی هم چادرم را از سرم کش می‌کرد ومی‌گفت: «نباید مویت معلوم شود.» ... ادامه مطلب

دوشنبه از آن روز‌هایی بود که گرما از چهل درجه گذشته بود. اما مسئله فقط گرما نبود؛ انگار چیزی در هوا از تعادل خارج شده بود. آفتاب به زمین نمی‌تابید، به آن فشار می‌آورد؛ مانند نیرویی نامرئی که آرام‌آرام همه‌چیز را به‌سوی فرسوده‌گی می‌کشاند. هوا طوری داغ بود که انگار آتش از زمین و آسمان می‌بارد. ... ادامه مطلب