
آموزش و پرورش، ستون اصلی رشد فردی و پیشرفت جوامع بشری است؛ نیرویی که انسان را از تاریکی و ناآگاهی به روشنایی شناخت و آگاهی رهنمون میسازد. آموزش، تنها آموختن چند واژه، حفظکردن چند خط کتاب یا گذراندن چند سال در مکتب و دانشگاه نیست؛ بلکه سفری اکتشافی برای شناخت خویشتن، کشف استعدادهای نهفته و پرورش تواناییهایی است که میتوانند مسیر زندگی انسان را دگرگون سازند.
من برای شناخت خود، کشف تواناییهایم و رسیدن به آرزوهایم، به آموزش نیازمندم. آموزش به من میآموزد چگونه بیندیشم، چگونه انتخاب کنم و چگونه در برابر دشواریهای زندگی ایستادگی نمایم. به من میآموزد که تفاوت اندیشهها را بپذیرم، به دیدگاههای دیگران احترام بگذارم و پیش از قضاوتکردن، به دنبال حقیقت باشم. به من اعتمادبهنفس میبخشد تا استعدادهایم را بشناسم، از تواناییهایم بهره بگیرم و به جای تسلیمشدن در برابر محدودیتها، برای ساختن فرصتهای تازه تلاش کنم. آموزش به من قدرت سخنگفتن، نوشتن، تحلیلکردن و پرسشگری میدهد؛ قدرتی که به واسطهی آن میتوانم از حقوق خود آگاه باشم و در سرنوشت خویش نقش مؤثری ایفا کنم.
آموزش، پنجرهای است که از پشت آن میتوان جهان را فراتر از مرزهای محدود تجربههای شخصی دید. انسان آموزشدیده، تنها پاسخ پرسشها را نمیفهمد، بلکه سعی میکند پرسشهای درستتری مطرح کند و برای یافتن پاسخ، شجاعت اندیشیدن داشته باشد.
ولی اهمیت آموزش تنها به زندگی فردی من محدود نمیشود؛ زیرا آیندهی یک ملت نیز در گرو میزان آگاهی، دانش و تربیت فرزندان آن است.
«تعلیم، کلید نجات افغانستان است!»
کشوری که شهروندان آگاه، باسواد و اندیشمند داشته باشد، زمینهی بیشتری برای پیشرفت، عدالت و همزیستی مسالمتآمیز خواهد داشت. جامعهای که در آن اندیشه جای تعصب، گفتوگو جای خشونت و آگاهی جای جهل را بگیرد، بهتر میتواند با مشکلاتی چون فقر، تبعیض، بیکاری و نابرابری مقابله کند. آموزش به مردم میآموزد که حقوق و مسئولیتهای خویش را بشناسند، به حقوق دیگران احترام بگذارند و در آبادانی سرزمین خود سهمی فعال داشته باشند.
نسل جوان، بهعنوان سرمایهی انسانی و امید فردای افغانستان، مسئولیت بزرگی بر دوش دارد. جوانان باید با کسب دانش، پرورش مهارتها و تقویت روحیهی خلاقیت و نوآوری، برای ساختن جامعهای توانمند تلاش کنند؛ جامعهای که در آن به جای انتظار برای تغییر، خود به نیرویی برای ایجاد تغییر تبدیل شوند. دانش و تخصص آنان میتواند زمینهساز کاهش بیکاری، ایجاد فرصتهای شغلی، رشد اقتصادی و بازسازی زیربناهای کشور باشد.
در این میان، آموزش دختران و زنان میهنم جایگاهی بسیار مهم دارد. آموزش یک دختر، تنها روشنشدن مسیر زندگی یک فرد نیست؛ بلکه چراغی است که میتواند خانهای را روشن کند و بر آیندهی یک نسل تأثیر بگذارد. زن آگاه، در سلامت خانواده، تربیت فرزندان و رشد فرهنگی و اجتماعی جامعه نقش مؤثری دارد. محرومساختن نیمی از پیکر جامعه از آموزش، به معنای نادیدهگرفتن نیمی از ظرفیت، استعداد و تواناییهای یک ملت است. هیچ کشوری نمیتواند با کنارگذاشتن استعدادهای زنان، به توسعهای پایدار و آیندهای درخشان دست یابد.
افغانستان، با همهی دشواریها، زخمها و محرومیتهایش، همچنان شایستهی آیندهای روشن است؛ آیندهای که در آن هیچ کودکی به دلیل فقر از مکتب بازنماند، هیچکدام از زنان و بانوان میهنم از حق آموختن محروم نشوند و هیچ انسانی به سبب شرایط اجتماعی، فرصت شکوفایی استعدادهایش را از دست ندهد.
من باور دارم که آیندهی افغانستان زمانی روشن خواهد شد که دروازههای آموزش به روی همگان گشوده باشد؛ زیرا دانش، مرز جنسیت، قومیت، زبان و طبقهی اجتماعی نمیشناسد. آموزش، حقی همگانی و ضرورتی انکارناپذیر برای ساختن جامعهای آزاد، آگاه و آباد است.
پس بیایید به جای تسلیمشدن در برابر تاریکی ناآگاهی، چراغ دانش را روشن نگه داریم؛ از تعلیم حمایت کنیم، فرهنگ مطالعه و آگاهی را گسترش دهیم و برای آموزشِ نسل امروز و فردا بکوشیم.
من آموزش میخواهم؛ نهتنها برای ساختن آیندهی خودم، بلکه برای سهمگرفتن در ساختن آیندهای که شایستهی میهنم و همهی فرزندان آن باشد.


دیدگاه وجود ندارد