1234 6

هدا
نویسنده: هِدا ملکزی

راننده دستگاه پخش را روشن می‌کند: «موج تازه‌ای از حملات…»
باز هم اخبار جنگ. اخباری که دیگر به سریال تجارتی مبدل شده است. در این میان، نه تهیه‌کننده طرحی برای پایان این سریال دارد و نه مخاطبان قصد دارند که از اعتیاد تماشایش دست بکشند.
روزها و سال‌ها و قرن‌ها می‌گذرد؛ مخاطبان خردسال، سال‌خورده شدند و سال‌خورده‌ها، خاک شدند؛ اما سناریو هنوز روی یک خط مستقیم در حرکت است. تنها چیزی که با گذر زمان تغییر می‌کند، شخصیت‌های فرعی آن است.
نمی‌دانم اکنون در قسمت چندم و در کدام فصل قرار داریم و چقدر دیگر باید برای سکانس پایانی انتظار بکشیم.
رو به سوی «دزموند داس» می‌کنم و افکارم را به زبان می‌آورم:
— من نمی‌خواهم که آدمی بمیرد.
— درست مثل من.
— ما مثل هم نیستیم.
— چرا؟
— چون تو به زخمِ دست‌هایی مرهم گذاشتی که باعث کشتار آدم‌ها شدند.
— من فقط به دست آدم‌های زخمی مرهم گذاشتم. کشتار، انتخاب خودشان بود.
— کاش فقط به زخم آدم‌ها مرهم می‌گذاشتی، نه به کشتار آدم‌ها.
— واقعاً ما مثل هم نیستیم.
— چرا؟
— چون من می‌خواهم آدم‌ها نمیرند؛ اما تو می‌خواهی فقط بعضی‌ها نمیرند.
پی‌نوشت: دزموند داس یک سرباز آمریکایی در جنگ جهانی دوم بود که بدون حمل سلاح، جان ۷۵ نفر را نجات داد. او نخستین مخالف جنگ بود که مدال افتخار آمریکا را دریافت کرد.

گندمینسایر مطالب

Avatar for گندمین

این‌جا، زنان می‌نویسند، هنر می‌آفرینند و جهان را از چشم‌انداز خود روایت می‌کنند.

دیدگاه وجود ندارد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *