گندمین

صبح هنوز کامل روشن نشده بود. هوا میان تاریکی و روشنی گیر مانده بود که صدای زنگ گوشی، سکوت اتاق را شکست. با چشمان نیمه‌باز گوشی را برداشتم. صدایی از آن‌طرف خط گفت: «باید زودتر بیایی دفتر، امروز از چند خانم برای بخش خدمات صحی، مصاحبه گرفته می‌شود.» گوشی را که قطع کردم، چند لحظه همان‌طور نشستم. انگار چیزی درونم سنگین شده بود. خوب می‌دانستم امروز فقط یک روز کاری ساده نیست؛ روزی است که باز هم قرار است روایت تکراری درد را از نزدیک ببینم. ... ادامه مطلب