Gandomin

من و آیدا رفتیم و سوار موتر شدیم. من پهلوی زنی نشستم که در بغلش دو طفل دارای معلولیت ذهنی داشت و آیدا پیش پنجره نشست. موترحرکت کرد. آیدا شیشهٔ پنجره را باز کرد و لابه‌لای موها وگونه‌هایش را به نوازش باد سپرد. من ماندم و زنی که ذهنیت و اندیشهٔ طالبانی داشت. هر دقیقه نیشِ زبانی می‌زد. می‌گفت: «دختر نباید از خانه بدون محرم بیرون شود.» گاهی هم چادرم را از سرم کش می‌کرد ومی‌گفت: «نباید مویت معلوم شود.» ... ادامه مطلب