وقتی دلت آن‌سوی مرزها برای کسی تنگ می‌شود، حتا بهترین لحظات هم بی‌طعم می‌گردند. شاید لبت بخندد و چشمانت درخشان باشد؛ اما در عمق وجود، در انتظار معجزه‌ای؛ معجزه‌ای که او ناگهان ظاهر شود، دستت را بگیرد و لحظه‌ها را به خاطره‌ای ابدی و بی‌پایان تبدیل کند.
رفیقِ ناگهان‌رفته‌ام!
دلتنگی‌ات که بر جانم می‌نشیند، احساس من راه گریزی ندارد جز این‌که به سویت پرواز کند.
این روزها، نامه‌هایم بوی خاک را گرفته‌اند. چون می‌دانم این کلمات به سمتی می‌روند که مخاطبش، حالا زیر خروار خاک آرمیده است. می‌دانم هنوز هم به‌یاد داری؛ انگار همین دیروز بود که در مسیر مکتب، از برنامه‌های آینده و رویاهایت می‌گفتی و بعد، خنده‌کنان اضافه می‌کردی: «یک روز، ما هم قید مکان و زمان را می‌زنیم و مثل پرنده‌ها پرواز می‌کنیم.» و من باور داشتم. باور داشتم که جهان می‌تواند مهربان‌تر از این باشد که امروز می‌بینم.
اما راستش را بخواهی، از وقتی که رفتی، دنیا برای دختران ما، نه فقط کوچک‌تر، که نفس‌گیرتر شده است. درست همان روزهایی که تو خواب رفتن می‌دیدی، دختران دیگر، خواب ماندن را از یاد برده بودند. دیگر نه از آرزوی داکتر شدن حرف می‌زنند، نه از آموزگاری و نه شبیه تو از شعر سرودن لذت می‌برند.
رفیق غریب‌افتاده‌ام!
دختران این دیار، دیگر حتا دل شکستن هم ندارند؛ چرا که دل‌شان از اول، برای شکستن خلق نشده بود؛ پر بود از رویاهایی که هیچ‌کس نپرسید چه شد. من می‌بینم‌شان که در کوچه‌های بسته، با چشمانی اندوه‌بار، دنبال رد پای خودشان می‌گردند؛ مثل این‌که آخرین تکه‌ی امیدشان را گم کرده‌اند. همان تکه‌ای که تو نیز در سفر آخرت با خود برده بودی. دفترهای خالی را پنهان می‌کنند، چون کسی به آن‌ها نگفته که «بنویس»، «بخوان»، «بپرس»… روزگاری که تو زنده بودی، حداقل برای بستن در مکتب، بهانه می‌آوردند؛ اما حالا، درها از همان اول، بسته‌اند؛ با قفل‌هایی که کلیدش، نه در جیب هیچ‌کس، بلکه در عمق این روزهای تاریک، گم شده است.
ای‌کاش اصلاً از این میهن درددیده نمی‌رفتی تا جسمت، سهم آب‌های شور و بی‌کران نشود. ای‌کاش گرد و باد سرنوشت، تو را از پشت میز مطالعه به سفره‌ی عقد نمی‌کشاند. کاش درس‌ها ادامه می‌یافت و تو به آن مرد ناشناس که وعده‌ی تحصیل در خارج داده بود، «بلی» نمی‌گفتی. کاش به سفر قاچاقی «بلی» نمی‌گفتی، تا مرگ، هرگز فرصت شنیدن «بلی» از زبان تو را پیدا نمی‌کرد.
این‌جا هنوز بوی نان صبح در کوچه‌ها می‌پیچد، اما دیگر کسی برای بوی فردا، دل‌خوش نیست. دردها مشترک‌اند، اما تحمل‌شان برای هرکسی فرق می‌کند. پشت دیوارها، قصه‌های ناتمامی نفس می‌کشند که چقدر شبیه قصه‌های من و تو هستند؛ خاک می‌شوند، بی‌آن‌که کسی بشنود، بخواند یا به گوش جهانیان برسد.
دوست پرکشیده‌ی من!
دلم برای آن روزهایی تنگ می‌شود که تو از شعر سرودن، از موفقیت، از همان «یک روز» حرف می‌زدی. می‌گفتی: «اگر ما نباشیم، دست‌کم، رویاهای‌مان می‌مانند.» اما حالا، حتا رویاها هم در این کویر، بخار می‌شوند و با ابرها ملحق می‌گردند؛ همان‌گونه که تو با دریا ملحق شدی و شدی دریای داغ‌دیده…
من گاهی فکر می‌کنم، اگر تو بودی، چه می‌گفتی به این دل‌های خسته؟ چه شعری می‌خواندی برای این دست‌های خالی؟ چه بادی را صدا می‌زدی تا در قفس را باز کند؟ نمی‌دانم… اما می‌دانم که در میان این همه ناامیدی، هنوز هم یک دختر، گوشه‌ای از این خاک با قلم، نام یک روز دیگر را می‌نویسد.
خوب من،
اگر از آن سوی خاک، می‌توانی صدای قلم مرا بشنوی، بدان که من هنوز برای آن «یک روز» می‌نویسم؛ برای همان روزی که تو برایش زنده بودی و من حالا برایش می‌میرم. برای روزی که دختران این سرزمین، نه با شانه‌های خمیده، بلکه با قامتی به بلندای کوه، از میان همین خروارها رد شوند.
یادت باشد،
ما با تمام نبودنت، هنوز هستیم.
با تمام بسته‌بودن درها،
هنوز در دل‌مان را باز می‌گذاریم.
برای امید،
برای توکل،
برای همان «یک روز»…
۲۰ اسد / ۱۴۰۵
مزار‌شریف
دیدگاه وجود ندارد